Μια βροχή .. παράξενη.

Βρέχει ασταμάτητα τις τελευταίες δυο βδομάδες.. Δεν ξέρω γιατί το κάνει αυτό. Σπάσιμο νεύρων; Τα καταφέρνει πολύ καλά. Στην αρχή έλεγα, ντάξει μια βροχούλα είναι, θα περάσει. Τι γκρινιάζουν όλοι τους;!

Πέρασε μια μέρα, πέρασε δεύτερη.. Άρχισα να παραξενεύομαι. Σπάνια βρέχει πάνω από μια μέρα συνεχόμενα. Αλλά ήμουν πολύ απασχολημένος για να το ξανασκεφτώ. Έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου. Έβρεχε ήδη μια ολόκληρη εβδομάδα όταν κάποιος στη δουλειά δεν άντεξε άλλο και έφυγε βάζοντας τις φωνές σε όλους και στον εαυτό του τα κλάματα. Παράξενο. Είμαι σκληρός χαρακτήρας εγώ. Δεν ανησυχώ έτσι εύκολα, αλλά είχα αρχίσει να παραξενεύομαι, να τρώγομαι με τα ρούχα μου, να κοιτάω περίεργα τους γείτονες μου, τους συνεργάτες μου, την κοπέλα μου, που δε μίλαγε ιδιαίτερα αλλά έβλεπα ότι ανησυχούσε και αυτή όπως όλοι τον τελευταίο καιρό.
Παράξενοι ήχοι είχαν τυλίξει την πόλη. Πνιχτές φωνές, σποραδικές, στην μονοτονη συζήτηση μεταξύ βροχής και πόλης. Η βροχή μιλά, ο δρόμος απαντά, η βροχή μιλά και το τσιμέντο αποκρίνεται. Γκρι τοπίο. Μονότονο. Μελαγχολικό θα έλεγε κάποιος που αγαπά να βυθίζεται σε αυτό που λέμε μπλε. Μόνο που ήταν γκρι. Κατα-γκρί! Πιο γκρι δε γίνεται.

Και οι μέρες προχωρούν, η κοπέλα μου τρελαίνεται, το αφεντικό μου τρελαίνεται, ο γείτονας μου τρελαίνεται, η περιπτερού τρελάινεται ( ετσι κι αλλιώς ήταν ήδη τρελή), ο διπλανός τρελαίνεται, Τα δελτία ειδλησεων τρελαίνονται. Οι ανακοινώσεις με τα μέσα ασφαλείας έχουν γίνει πλέον πιο συχνά και από τα αληθινά νέα.
Και εγώ αναρωτιέμαι. ..

Τι συμβαίνει σε αυτή την πόλη και δε σταματά να βρέχει; Τι συμβαίνει και κανείς δεν γνωρίζει; Στην αρχή λέγαν ότι αυτό το πράγμα δε μπορεί να κρατήσει παρά μια δυο μέρες το πολύ. Οι ειδικοί ξέρουν.  Κι όμως κανείς δεν ξέρει. Η βροχή δε φαίνεται να σταματά, πολλά μέρη που δεν ήταν προετοιμασμένα έχουν πλημμυρίσει και εκεί που έχουν λίγο καλύτερα υπόστεγα δεν νοιάζονται ακόμα. Οι περισσότεροι συνεχίζουν να πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους αν και είναι φανερά ανήσυχοι.
Μια στιγμή.. Σήμερα που συζητούσα με έναν συνάδελφο για τη βροχή -ναι δεν κρατήθηκα, έχω αρχίσει και εγώ να λυγίζω- μου απάντησε 'ποια βροχη; ' με φανερή απορία. Μα πως είναι δυνατόν να μην έχει προσέξει μια βροχή τριών εβδομάδων;

Μετά άρχισα να ανησυχώ μήπως είναι στη φαντασία και προσπαθούσα να ψαρέψω τους άλλους αν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει. Φοβόμουν βέβαια μη νομίσουν ότι εγώ δεν την βλέπω ή σε περίπτωση που αυτοί δεν την βλέπουν μην τους κάνω να νιώσουν άσχημα. Αυτό με έβαλε σε ένα φαύλο κύκλο που κράτησε 3 ακόμα εβδομάδες και η βροχή δεν είχε σταματήσει ακόμα. Καποια στιγμή οι σταγόνες φαινόντουσαν μικρότερες, ή εγώ τις είχα συνιθίσει, και έτσι νόμισα ότι επιτέλους αυτή η βροχή έφτανε στο τέλος της. Μα έκανα λάθος. Η βροχή δυνάμωσε. Και τότε το πήρα απόφαση, δεν μπορώ να περιμένω άλλο, θα τους ρωτήσω αν την βλέπουν και αν ναι γιατι δεν λένε κάτι, γιατί μένουν όλοι τοσο σιωπηλοί;
Το πρώτο άτομο που ρώτησα με κοίταξε με ένα βλέμμα παράξενο και έφυγε τρέχοντας, λες και ρώτησα κάτι απαγορευμένο.
Προσπάθησα να πλησιάσω μερικούς ακόμα μα στάθηκε αδύνατο. Ήταν δύσκολο να το πιστέψω. Πως είναι δυνατό οι άνθρωποι να αποφεύουν να συζητήσουν κάτι τόσο επείγον; Κάτι τόσο σημαντικό που μας αφορά όλους.

Η στάθμη του νερού ανεβαίνει και η πόλη κρύβεται σιγά σιγά. Μέτρα εκκένωσης τείθονται υπό συζήτηση αλλά κανείς δεν θέλει να φύγει ακόμη. Συνεχίζουν την καθημερινή ρουτίνα, όπως την προγραμμάτισαν εκατοντάδες χρόνια πριν.Κανουν αυτό που θεώρησαν σωστό οι σοφοί προγόνοι. Λες και είναι κάτι κακό δηλαδή, μια αθώα βροχούλα, ποιον επήραξε; Αν δεν ήτανε της φύσης ή του θεού δεν θα συνέβαινε. Μα τότε γιατί κάνουν ότι δεν την βλέπουν; Και τι να κανουμε δηλαδή;Επειδή τρελάθηκα εγώ πρέπει να τρελαθούν και οι άλλοι; Σχιζοφρένεια.

μουσικη με πιανο...

Η πόλη είναι μονίμως βρεγμένη πλέον και βρύα έχουν σχηματιστεί στους τοίχους των σπιτιών. Αυλές που ήταν ξηρές και έρημες, πλέον έχουν ολόκληρους κήπους με άνθη από παιχνίδια και μαλλιά που έχουν μπλεχτελι στα κλαδυά των ολόφρεσκων φυτών τους.
Καλύτερα να κράτούσα τις σκέψεις μου για μένα. Έτσι κι αλλιώς δεν άλλαξε κάτι. Η βροχή έχει γίνει πλέον θάλασσα και οι άνθρωποι βατράχια.
...θάλασσα...

Οι τυχεροί έγιναν και ψάρια. Αυτά τα πλάσματα που βλέπεις με κεφάλι ψαριού και πόδια βατράχου ήταν κάποτε άνθρωποι.
Εγώ τι είμαι; Ούτε θέλω να κοιτάξω. Έχω κρύψει όλους τους καθρέφτες και δεν πλησιάζω το νερό. Ακόμα και όταν πλένομαι. Έχω δεμένα τα μάτια και έχω φροντίσει να έχω δυο, καμιά φορά και τρεις υπηρέτριες να μου πλένουν το κορμί ή και τίποτα άλλο. Για να μη χρειαστεί ποτέ να αντικρύσω το πρόσωπο η το σώμα, πάντα κοιτώ ευθεία. Έχω ζητήσει να μου φτιάξουν και εφαρμόσουν ειδικές παρωπίδες, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να νιώσω που τις τοποθετώ επάνω στο κεφάλι μου, και δεν αγγίζω ποτέ τον εαυτό μου. Επίσης έχω αποκόψει κάθε επικοινωνία της εξωτερικής αίσθησης του κορμιού μου, μέσω ναρκωτικών ουσιών ή άλλων τεχνητών μέσων όπως προσωρινή διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος μου.
Δε θα αντέξω να δω κάτι άλλο πέρα από αυτό που έμαθα να βλέπω στο πρόσωπο και το σώμα μου. Ένα νεότατο κλώνο του πατέρα μου, πιο όμορφο και πιο γεροδεμένο. Αν και καμία φορα βλέπω στα πρόσωπα των υπηρετριών μου μια δυσαρέσκεια, όσο καλά και αν προσπαθούν να κρύψουν αυτό που αισθάνονται. Είναι από εκείνες τις λίγες που ενώ δεν έγιναν ψάρια, δυσκολεύονται να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα και έτσι τείθονται αιχμάλωτοι της νοσταλγίας τους αλλά και του κράτους. Τις βλέπω δυστυχισμένες, παρότι χαμογελούν. Δεν ξέρω αν είναι επειδή δεν αντέχουν εμένα ή την ίδια τους την ύπαρξη. Το βλέμμα τους φαίνεται να βρίσκεται καπου μακρια.
Καμιά φορά μου θυμίζουν εκείνη την κοπέλα που μου φώναζε για τη βροχή και δεν ήθελα να δείξω την ταραχή μου. Τελικά έπεσε στη θάλασσα.

Και τότε ´ηρθαν κεραυνοί, αστραπές και βροντές, σεισμοί καταστροφές! Πως θα γλιτώσω θεέ μου! Το αφεντικό μου και οι αλλοι γελάνε μαζεμένοι πάνω απ'το κεφάλι μου, που αποκοιμήθηκα. Θα πρεπε να κοιμασαι καλύτερα τις νύχτες Έβανς! Τι έγινε; Δε σ'αφήνει η δικιά σου να ηρεμήσεις τη νύχτα;

Που να'ξεραν ότι την πέταξα στη θάλασσα!! Ναι! η εύκολη λύση!

Savína Yannátou | Σαβίνα Γιαννάτου ~ Addio Amore
Αδιο αμορε