The window decorator-es
Σχεδιάστρια βιτρίνας.
Διακοσμήτρια παραθύρων.
Πλησίαζαν Χριστούγεννα και οι πελάτες γίνονταν όλο και πιο παράξενοι. Φάτνες ζητούσαν, Αγιους Βασίλιδες, Νεράιδες, Ξωτικά, Έλατα, Κοριτσάκια με σπίρτα, Τη Λάση, τον κακό τον λύκο, τη σταχτομπούτα, τα τρία γουρουνάκια, το Λάχανο που έπεσε από το διάστημα, τον κοντορεβυθούλη, το μικρό μου πόνυ ήρθε η άνοιξη ξανά. Πάει το χιόνι και τα διλεινά. Για να μην τα πολυλογούμε είχε πέσει πολύ δουλειά. Έτρεχε σαν το βέγκο και δεν έφτανε. Και σταματημό δεν είχε. Και δεν ήξερε που παν τα τέσσερα και ο διάολος είχε πολλά ποδάρια και στου κουφού την πόρτα άστο καλυτερα.
Μια φορά και έναν καιρό, Λοιπόν, ήταν ένα κοκοράκι, το κοράκι τσίου τσίου, κικιρικικι, Κίρκη! και νά σου οι αργοναύτες γινήκανε γουρούνια! Με ένα ξόρκι της πολυμηχανης θεάς και ακόμα και αν τραυματίστηκε από την λόγχη κάποιου θνητού στη Μάχη κρατούσε μικρό καλάθι και όλα πήγαν κατ'ευγήν. Μα, χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερύκοκο, Λόλα, Νά ένα μήλο! Και τι μήλο! Αππλ. Πάρε και συ το μήλο και το καλάθι και ώρα καλή στην πρύμνη μας και αέρας στα πανιά μας, οι πόρτες ειναι ορθάνοιχτες και τα σκυλιά δεμένα και δώθε κείθε κείτεται, κόρη χρυσομαλλούσα, κοιμήσου νιο και χρυσαυγή και έννοια σου θα σου φέρω ότι δεν ονειρεύτηκε ο κόσμος τούτος ούλος εσύ θα τον εχαρείς και θα τον αποκτήσεις κοιμήσου και παρήγγειλα στην Πόλη τα προικιά σου, κρίμα το μπόι σου καλέ κρίμα την αρχοντιά σου μα είσαι μαγκας τσίφτης και αλάνι από τα λίγα γιαυτό και γω κοκόνα μου θα σου τον εχαρίσω, τη γη τον ουρανό τη θάλασσα την πούλια τον αυγερινό και της πλάσης τη μαυρη ειν' η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα, να ουμ, πέρα στης πλάσσης τις εφτά γωνιές κοίταχτε χριστιανοί ποιος γέννησε τέτοιο πλάσμα από τα λίγα, διαλεχτό, αρνάκι γάλακτος, πρόβιο, κατσικίσιο, ομογενοποιημένο, αχου το καυμένο, δώσ'του κάτι να πιει, θα κορακιάσει, μιλιά δεν έχει βάλει μέσα του καλέ!
Σωσωωωωω, έλα που σου λέω!
Κοίτα ποιος ήρθε, ο γιος σου ο μονάκριβος, ο ασωστος, ας σφάξουμε καμια κότα να πάνε τα φαρμάκια κάτω να πάνε!
Ας πιαστούμε όλοι απ'τα χέρια και ας χορέψουμε ένα κυκλικό χορό του Ζαλόγγου. Κύκλους βλέπω, Κύκλους, κοσμούν τον ουρανό.. και σύννεφα! Πολλά σύννεφα, κανε λιγο αέρα με ενα πεντοχίλιαρο!
Τι!!! Μασ τέλειωσαν; Ποιος το τέλειωσε και αυτό το ποτήρι, μονομιάς θα το καταπιώ το φαρμάκι αυτό να χαθω από προσωπου γης και ουρανου, να χαθω θα χαθώ, ένα πρωί. Ότι φτιάχνω, και ότι χάλασα. Βουτιά από ψηλά, σε πορφυρένια θάλασσα.
Αχ..
Διακοσμήτρια παραθύρων.
Πλησίαζαν Χριστούγεννα και οι πελάτες γίνονταν όλο και πιο παράξενοι. Φάτνες ζητούσαν, Αγιους Βασίλιδες, Νεράιδες, Ξωτικά, Έλατα, Κοριτσάκια με σπίρτα, Τη Λάση, τον κακό τον λύκο, τη σταχτομπούτα, τα τρία γουρουνάκια, το Λάχανο που έπεσε από το διάστημα, τον κοντορεβυθούλη, το μικρό μου πόνυ ήρθε η άνοιξη ξανά. Πάει το χιόνι και τα διλεινά. Για να μην τα πολυλογούμε είχε πέσει πολύ δουλειά. Έτρεχε σαν το βέγκο και δεν έφτανε. Και σταματημό δεν είχε. Και δεν ήξερε που παν τα τέσσερα και ο διάολος είχε πολλά ποδάρια και στου κουφού την πόρτα άστο καλυτερα.
Μια φορά και έναν καιρό, Λοιπόν, ήταν ένα κοκοράκι, το κοράκι τσίου τσίου, κικιρικικι, Κίρκη! και νά σου οι αργοναύτες γινήκανε γουρούνια! Με ένα ξόρκι της πολυμηχανης θεάς και ακόμα και αν τραυματίστηκε από την λόγχη κάποιου θνητού στη Μάχη κρατούσε μικρό καλάθι και όλα πήγαν κατ'ευγήν. Μα, χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερύκοκο, Λόλα, Νά ένα μήλο! Και τι μήλο! Αππλ. Πάρε και συ το μήλο και το καλάθι και ώρα καλή στην πρύμνη μας και αέρας στα πανιά μας, οι πόρτες ειναι ορθάνοιχτες και τα σκυλιά δεμένα και δώθε κείθε κείτεται, κόρη χρυσομαλλούσα, κοιμήσου νιο και χρυσαυγή και έννοια σου θα σου φέρω ότι δεν ονειρεύτηκε ο κόσμος τούτος ούλος εσύ θα τον εχαρείς και θα τον αποκτήσεις κοιμήσου και παρήγγειλα στην Πόλη τα προικιά σου, κρίμα το μπόι σου καλέ κρίμα την αρχοντιά σου μα είσαι μαγκας τσίφτης και αλάνι από τα λίγα γιαυτό και γω κοκόνα μου θα σου τον εχαρίσω, τη γη τον ουρανό τη θάλασσα την πούλια τον αυγερινό και της πλάσης τη μαυρη ειν' η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα, να ουμ, πέρα στης πλάσσης τις εφτά γωνιές κοίταχτε χριστιανοί ποιος γέννησε τέτοιο πλάσμα από τα λίγα, διαλεχτό, αρνάκι γάλακτος, πρόβιο, κατσικίσιο, ομογενοποιημένο, αχου το καυμένο, δώσ'του κάτι να πιει, θα κορακιάσει, μιλιά δεν έχει βάλει μέσα του καλέ!
Σωσωωωωω, έλα που σου λέω!
Κοίτα ποιος ήρθε, ο γιος σου ο μονάκριβος, ο ασωστος, ας σφάξουμε καμια κότα να πάνε τα φαρμάκια κάτω να πάνε!
Ας πιαστούμε όλοι απ'τα χέρια και ας χορέψουμε ένα κυκλικό χορό του Ζαλόγγου. Κύκλους βλέπω, Κύκλους, κοσμούν τον ουρανό.. και σύννεφα! Πολλά σύννεφα, κανε λιγο αέρα με ενα πεντοχίλιαρο!
Τι!!! Μασ τέλειωσαν; Ποιος το τέλειωσε και αυτό το ποτήρι, μονομιάς θα το καταπιώ το φαρμάκι αυτό να χαθω από προσωπου γης και ουρανου, να χαθω θα χαθώ, ένα πρωί. Ότι φτιάχνω, και ότι χάλασα. Βουτιά από ψηλά, σε πορφυρένια θάλασσα.
Αχ..
Comments
Post a Comment