mortals

Ω! Άτιμη ομορφιά!
Πόσο ευάλωτη σε σένα είμαι
η θνητή φύση μου

Επανάσταση
Κάθε στιγμή καίει τη σάρκα μου από οργή
Σε σταγόνες ιδρώτα

Και δάκρυα τρέχουν από τις ρώγες των ματιών σου.
Κόρη όμορφη
Μακάρι να μην ήμουν τόσο θνητός μπροστά σου
Αλλά θεατρίνος όπως παντού αλλού.

Μακάρι να μην είχε σημασία
η ομορφιά σου
Ούτε τα μάτια και η αρχοντιά σου
Πόση η δίψα να αρπάξω ένα σου φιλί.

Κλέφτης
Σκοτεινός
Ιππότης
Θάλαμος

Δακρυα
Κραυγή
Πρωινή πνοή

Το μεσημέρι όλα κοιμούνται
Η ζέστη σου χαιδεύει τα μάγουλα
και το αεράκι σου ενοχλεί τα μαλλιά ρυθμικά και εγώ πιέζω τα μέλη μου πάνω σου
Πόσο βρώμικος νιώθω;
Γιατί ειμαι ένα ψέμα
Μια φαντασία μόνο έπρεπε να 'σαι
Θνητή δίψα
Με φέρνεις ακόμα πιο κοντά στο θάνατο
στην αιωνιότητα
Αυτής της σκέψης
Τα χρυσά φύλλα του τετραδίου μου λιώνουν στο άρωμα σου
Καθώς σβήνεις το κερί
Έχω φύγει.