The space in between. part I

Ο καυτερός ήλιος της Αθήνας έδυσε για μια φορά ακόμα. Όπως κάνει χιλιάδες χρόνια τώρα. Μα τι λέω, δεν είναι ο ίδιος κάθε φορά, γερνάει κάθε μέρα μαζί μας, αλλά αν υπήρχε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε μαζί με τον ήλιο, ή μαζί με τη γη, θα ήταν ίσως αρκετά μελαγχολικός να κοιτούσε πίσω, ή αρκετά ώριμος. ή ίσως να ήταν όπως ακριβώς είναι ο γείτονας μου.
Θα είχε ταξιδέψει σίγουρα πολύ. Θα είχαν δει πολλά τα μάτια του, θα είχαν ακούσει πολλά τα αυτιά του και θα είχε τραγουδήσει πολλές μελωδίες. Ίσως να είχε μάθει πλέον να ταξιδεύει μέσα στον ίδιο χώρο και όχι στην απόσταση.  Φαντάσου να ζεις τόσες χιλιάδες χρόνια στο ίδιο δωμάτιο. Σίγουρα θα έβρισκες δισεκατομμύρια άλλους τρόπους να διασκεδάσεις τον εαυτό σου αν έχεις έστω λίγο ανήσυχο πνεύμα.