Ι
Η τεχνολογία της εποχής όπου όλα κινούνται σε ένα χρόνο μηδενικό, σε ένα χώρο άπειρο, δίνει την ψευδαίσθηση ότι και η ζωή είναι άπειρη και δεν περιορίζεται από κανένα χρόνο. Ότι θα μπορούμε να κάνουμε τα ίδια λάθη ή να κωλυσιεργούμε για πάντα.
Που μπορεί με κάποια έννοια να είναι αλήθεια. Να ζούμε στο τώρα και ότι ο χρόνος είναι υποκειμενικός και ένα σωρό άλλα τέτοια παρόμοια, αλλά επειδή "παν μέτρον άριστον" υπάρχει και χρόνος αντικειμενικός. Τον βλέπω όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον υποκειμενικό μου.
Και δεν είναι μόνο ο χρόνος ο κοινωνικός που έχουμε συμφωνήσει αλλά ο πραγματικά αντικειμενικός. Ο χρόνος των διεργασιών της φύσης, του αντικειμενικού εξωτερικού παρατηρητή από το ύψος του ανθρώπου χωρίς εγώ.
Γιατί αν από την άπειρη σακούλα του χάους των πάντων, ανοίξεις μια μικρή τρυπούλα να δεις τον κόσμο, αυτή η τρυπούλα έρχεται με ένα σετ προσυμφωνημένων χαρακτηριστικών δυναμικών και δυνατοτήτων.Αυτές του είδους του ανθρώπου.
Και αν από το άπειρο αυτό χάος θες να βγάλεις άκρη, το μυαλό έχει αρχίσει ήδη να τέμνει και ανατέμνει την ανατομία του σε κατηγορίες και διατάξεις.
Αλλά επειδή δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το είδος μας, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε αυτόν τον περιορισμό και να υπονοούμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Τα δικά μας πάντα γνωρίζουμε, μόνο.
Ο χρόνος ο αντικειμενικός φαίνεται ιδιαίτερα όταν συγκρούεται ή έρχεται σε αντίθεση με τον χρόνο τον υποκειμενικό ή των κοινωνικά συμφωνημένο, που είναι λιγάκι πιο σχετικός και ευέλικτος αλλά καμία σχέση με τον άπειρο χρόνο των άστρων.
Όταν βάζω το νερό να βράσει και καθώς περιμένω κοιτάω κάτι στο ίντερνετ.. νομίζω ότι έχουν περάσει δευτερόλεπτα και όμως το νερό έχει εξατμιστεί ήδη.
Το νερό έχει το δικό του χρόνο.
Έτσι και το νερό μέσα στο σώμα, γερνάει. Κάνει τον κύκλο του (αν και ο κύκλος έχει προκύψει ως μία διάταξη από το ανθρώπινο μυαλό, ένα σύστημα ή ένα σύμβολο) Ενώ λέμε ότι όλα είναι υποκειμενικά ξαφνικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντικειμενικότητα του χρόνου. Και ότι μία φορά θα ζήσουμε αυτή τη στιγμή και όχι άλλη. Μία ύπαρξη. Και όχι άλλη.
Η γνώση έφερε ένα κάρο με άλλα τόσα συναισθήματα. Τι θα πρέπει να κάνω τώρα; Κάτι θα πρέπει να κάνω, έτσι δεν είναι;
Η στιγμή αυτή θα είναι καθοριστική. Η στάση απέναντι στα πράγματα, και όχι τα πράγματα. Η στάση απέναντι στα συναισθήματα και όχι τα συναισθήματα. Αν και είναι κύκλος.
Αυτό είναι. Δεν θα ξανάρθει. Δε θα ξαναζήσω. Δε θα αλλάξει. Πρέπει να βρω το θάρρος να κάνω αυτά που θέλω. Τώρα.
8.8.2014
Που μπορεί με κάποια έννοια να είναι αλήθεια. Να ζούμε στο τώρα και ότι ο χρόνος είναι υποκειμενικός και ένα σωρό άλλα τέτοια παρόμοια, αλλά επειδή "παν μέτρον άριστον" υπάρχει και χρόνος αντικειμενικός. Τον βλέπω όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον υποκειμενικό μου.
Και δεν είναι μόνο ο χρόνος ο κοινωνικός που έχουμε συμφωνήσει αλλά ο πραγματικά αντικειμενικός. Ο χρόνος των διεργασιών της φύσης, του αντικειμενικού εξωτερικού παρατηρητή από το ύψος του ανθρώπου χωρίς εγώ.
Γιατί αν από την άπειρη σακούλα του χάους των πάντων, ανοίξεις μια μικρή τρυπούλα να δεις τον κόσμο, αυτή η τρυπούλα έρχεται με ένα σετ προσυμφωνημένων χαρακτηριστικών δυναμικών και δυνατοτήτων.Αυτές του είδους του ανθρώπου.
Και αν από το άπειρο αυτό χάος θες να βγάλεις άκρη, το μυαλό έχει αρχίσει ήδη να τέμνει και ανατέμνει την ανατομία του σε κατηγορίες και διατάξεις.
Αλλά επειδή δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το είδος μας, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε αυτόν τον περιορισμό και να υπονοούμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Τα δικά μας πάντα γνωρίζουμε, μόνο.
Ο χρόνος ο αντικειμενικός φαίνεται ιδιαίτερα όταν συγκρούεται ή έρχεται σε αντίθεση με τον χρόνο τον υποκειμενικό ή των κοινωνικά συμφωνημένο, που είναι λιγάκι πιο σχετικός και ευέλικτος αλλά καμία σχέση με τον άπειρο χρόνο των άστρων.
Όταν βάζω το νερό να βράσει και καθώς περιμένω κοιτάω κάτι στο ίντερνετ.. νομίζω ότι έχουν περάσει δευτερόλεπτα και όμως το νερό έχει εξατμιστεί ήδη.
Το νερό έχει το δικό του χρόνο.
Έτσι και το νερό μέσα στο σώμα, γερνάει. Κάνει τον κύκλο του (αν και ο κύκλος έχει προκύψει ως μία διάταξη από το ανθρώπινο μυαλό, ένα σύστημα ή ένα σύμβολο) Ενώ λέμε ότι όλα είναι υποκειμενικά ξαφνικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντικειμενικότητα του χρόνου. Και ότι μία φορά θα ζήσουμε αυτή τη στιγμή και όχι άλλη. Μία ύπαρξη. Και όχι άλλη.
Η γνώση έφερε ένα κάρο με άλλα τόσα συναισθήματα. Τι θα πρέπει να κάνω τώρα; Κάτι θα πρέπει να κάνω, έτσι δεν είναι;
Η στιγμή αυτή θα είναι καθοριστική. Η στάση απέναντι στα πράγματα, και όχι τα πράγματα. Η στάση απέναντι στα συναισθήματα και όχι τα συναισθήματα. Αν και είναι κύκλος.
8.8.2014
Comments
Post a Comment