πλατεια
Βγαίνοντας απ'το μετρό , από ένα μέρος με ελάχιστο κόσμο, προσγειώνομαι σε μια πλατεία που η ροή δε σταματάει ούτε στιγμή. Αδειάζει γεμίζει, αδειάζει και πάλι απτην αρχή. Σαν μια καρδιά που σπρώχνει το αίμα προς όλες τις κατευθύνσεις, μόνο που αντί για αίμα στέλνει ανθρώπους. Με έναν παλμό εμφανίζονται στην επιφάνεια από τον κόσμο του υπόγειου και τα αγγεία του σε μια πεδιάδα, μια πλατεία όπου βρίσκονται περαστικοί, μουσικοί, μικροπωλητές, άνθρωποι που προσπαθούν να ζήσουν πουλώντας κάτι μικρό, κλέφτες, άνθρωποι που ψάχνουν ευκαιρίες,
άνθρωποι που περιμένουν το ραντεβού τους και έχει αργήσει, άλλοι κάνουν τσιγάρο και άλλοι περπατανε περα δώθε, αλλά οι περισσότεροι περπατάνε προς μια κατεύθυνση. Δεν γυρνάνε πίσω εκτός και αν ξεχάσουν κάτι, ή μια φωνή τους φωνάξει ή ένα χέρι τους τραβήξει.
Τότε μόνο γυρνάνε.
Όταν κάποιος το θελήσει.
Και εγώ. Εγώ περπατώ με τη ροή του κόσμου, τους αποφεύγω, περνώ ανάμεσα τους, καμιά φορά στρίβω. Νιώθω το σώμα μου να επιθυμεί να στρίψει αριστερόστροφα, όχι πως έχει κάποια σημασία αυτό, απλά το αφήνω να εκφραστεί και το ακολουθω εκεί που με οδηγεί. Ακούω στα αυτιά μου την τρομπετα του Τσετ και τα πόδια μου με οδηγούν με έναν αέρα χορευτικό ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που δεν προσέχει την ύπαρξη ούτε το χορό μου.
Γιαυτούς δεν υπάρχω, μα είμαι πανευτυχής στην μη ύπαρξη. Είμαι μόνο ροή.
Σε μια στιγμή ένας από τους πωλητές στο δρόμο, αυτους που ψάχνουν ευκαιρίες, θέλει να μου μιλήσει του απαντάω ανοιχτά.
Να εισαι πάντα ευτυχισμένη και χαμογελαστή! Γιατι μαρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς!
Να έχεις κοντά σου φίλους καλούς και να αγαπάς την οικογενειά σου.
Μου αρέσεις!
Μετά από λίγο αφήσαμε ο ένας τον άλλον και συνέχισα το χορό μου καθιστή και παρατηρώντας. Μια άλλη σκοπιά.
Ο κοσμος συνεχίζει τη ροή του, πηγαινοερχόμενος από το σταθμό και πίσω. Για το φαγητο, για τη συναντηση, για τα ψωνια. Μα κανείς δεν γυρνά. Καποιοι μένουν στάσιμοι και περιμένουν. Περιμένουν κάποιον, η το φαι της μέρας που θα βγει από ένα βραχιόλι, η τα λαχανικά, καρύδες και άλλα καλά.
Καθεται καποιος δίπλα μου και του κανω χώρο, μου μιλάει σε ξενη γλώσσα και την καταλαβαίνω γιατί καταλαβαίνουμε τις ανάγκες μας.
Κάποιος μπροστά κάνει κύκλους.
Έναν, δυο, τρεις, τέσσερεις, πέντε. Άλλοτε μεγαλύτερους και άλλοτε μικροτερους. Φαίνεται να κοιτάει κάποιον συγκεκριμένο και του χαμογελάει, μα δεν υπάρχει κανείς να τον κοιτάξει πίσω. Και κάποια στιγμή η τροχιά του μεγάλωσε τόσο που έφυγε μακρια μας.
Τρελός και αυτός , είπε ο διπλανός μου. Μπορεί απλά να σπαει πλακα του είπα εγώ.
Τρελοί αρκετά για να σπαμε πλάκα αλλά όχι τόσο όσο να μας προσέξουνε.
Η χρυσή τομή.
Να ακολουθείς την ευτυχία, είπε, και να μη σε νοιάζει σε πιο τόπο θα σε βγάλει. Αν κάνεις αυτό όλα θα πάνε καλά.
13.10.2015
άνθρωποι που περιμένουν το ραντεβού τους και έχει αργήσει, άλλοι κάνουν τσιγάρο και άλλοι περπατανε περα δώθε, αλλά οι περισσότεροι περπατάνε προς μια κατεύθυνση. Δεν γυρνάνε πίσω εκτός και αν ξεχάσουν κάτι, ή μια φωνή τους φωνάξει ή ένα χέρι τους τραβήξει.
Τότε μόνο γυρνάνε.
Όταν κάποιος το θελήσει.
Και εγώ. Εγώ περπατώ με τη ροή του κόσμου, τους αποφεύγω, περνώ ανάμεσα τους, καμιά φορά στρίβω. Νιώθω το σώμα μου να επιθυμεί να στρίψει αριστερόστροφα, όχι πως έχει κάποια σημασία αυτό, απλά το αφήνω να εκφραστεί και το ακολουθω εκεί που με οδηγεί. Ακούω στα αυτιά μου την τρομπετα του Τσετ και τα πόδια μου με οδηγούν με έναν αέρα χορευτικό ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που δεν προσέχει την ύπαρξη ούτε το χορό μου.
Γιαυτούς δεν υπάρχω, μα είμαι πανευτυχής στην μη ύπαρξη. Είμαι μόνο ροή.
Σε μια στιγμή ένας από τους πωλητές στο δρόμο, αυτους που ψάχνουν ευκαιρίες, θέλει να μου μιλήσει του απαντάω ανοιχτά.
Να εισαι πάντα ευτυχισμένη και χαμογελαστή! Γιατι μαρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς!
Να έχεις κοντά σου φίλους καλούς και να αγαπάς την οικογενειά σου.
Μου αρέσεις!
Μετά από λίγο αφήσαμε ο ένας τον άλλον και συνέχισα το χορό μου καθιστή και παρατηρώντας. Μια άλλη σκοπιά.
Ο κοσμος συνεχίζει τη ροή του, πηγαινοερχόμενος από το σταθμό και πίσω. Για το φαγητο, για τη συναντηση, για τα ψωνια. Μα κανείς δεν γυρνά. Καποιοι μένουν στάσιμοι και περιμένουν. Περιμένουν κάποιον, η το φαι της μέρας που θα βγει από ένα βραχιόλι, η τα λαχανικά, καρύδες και άλλα καλά.
Καθεται καποιος δίπλα μου και του κανω χώρο, μου μιλάει σε ξενη γλώσσα και την καταλαβαίνω γιατί καταλαβαίνουμε τις ανάγκες μας.
Κάποιος μπροστά κάνει κύκλους.
Έναν, δυο, τρεις, τέσσερεις, πέντε. Άλλοτε μεγαλύτερους και άλλοτε μικροτερους. Φαίνεται να κοιτάει κάποιον συγκεκριμένο και του χαμογελάει, μα δεν υπάρχει κανείς να τον κοιτάξει πίσω. Και κάποια στιγμή η τροχιά του μεγάλωσε τόσο που έφυγε μακρια μας.
Τρελός και αυτός , είπε ο διπλανός μου. Μπορεί απλά να σπαει πλακα του είπα εγώ.
Τρελοί αρκετά για να σπαμε πλάκα αλλά όχι τόσο όσο να μας προσέξουνε.
Η χρυσή τομή.
Να ακολουθείς την ευτυχία, είπε, και να μη σε νοιάζει σε πιο τόπο θα σε βγάλει. Αν κάνεις αυτό όλα θα πάνε καλά.
13.10.2015
Comments
Post a Comment