μεταμόρφωση

Ο ανθρωπος ειναι ενα ζωο που καθως γεννιεται γυμνο και αθωο, αρχικα δε φαινεται να γνωριζει τιποτα, η και τα παντα,
σιγα σιγα ντυνεται μια αλλη σαρκα επανω απτη δικη του. Ντυνεται συμπεριφορες και χαρακτηρες, δανιζεται απο το περιβαλλον του
και κουβαλαει γυρω οπου παει το σαρκιο αυτο σαν περιτεχνο φορεμα
Καποια στιγμη το σαρκιο αρχιζει να τον βαραινει, να τρυπαει να φθειρεται η να μην ειναι αρκετο η αξιοπιστο, να μην ταιριαζει με το περιβαλλον.
Αλλαζοντας περιβαλλον το σαρκιο προσαρμοζεται η καμια φορα ξεσκιζεται αλλα συνεχιζει να το φοραει ευλαβικα καμια φορα ,αν δεν εχει κοιταξει κατω απο αυτο ειναι το μονο που μπορει να συναντησει τα υπολοιπα ζωα.
Κάποια στιγμη ομως ξεκινα η μεταμορφωση . Ο ανθρωπος πασχιζει να βγει απο το κουκουλι οπως θα εκανε μια νεα πεταλουδα και να πεταξει σε τυχαιες διαδρομες, η με τα ρευματα του αερα η καποιου αλλου αερα αορατου απο μας.
Το σαρκιο ειναι εντονα επιπονο καμια φορα, βαρυ και καλα δεμενο πανω του. Καμια φορα δεν ειναι σιγουρος αν θελει πραγματικα να το αφαιρεσει καθως τον τραβαει μαγνητικα η συνηθεια, οι προσκολησεις και οι εξαρτησεις.
Το σαρκιο ομως ειναι βασανο, ειτε υπαρχει, ειτε δεν υπαρχει. Τουλαχιστον ετσι φανταζεται καθως δεν εχει πραγματικη γνωση η εμπειρια της μη υπαρξης. Δε θυμαται, γιατι πανε πολλα χρονια που το φοραει .

Αυτες ειναι φασεις μονο της ζωης αυτου του ζωου, φασεις της μεταμορφωσης που συμβαινει σε σπειρες και ποτε παει στη μια κατευθυνση και ποτε στην αλλη, κυκλοι που ολοκληρωνονται και σιγα σιγα ερχονται και φευγουν.

Ο ανθρωπος βγαινει επιτυχως απο την κουκουλα, αργα αργα ομως και οχι γρηγορα. Οσο πιο αργα τοσο πιο γρηγορα. Οσο πιο μαλακα τοσο πιο πετυχημενα. καποιες κουκουλες ομως ειναι τοσο στενες, τοσα σφιχτα δεμενες που δεν αφηνονται ποτε να πεσουν και τυχαινει καποιοι ανθρωποι να περιφερονται ακομα με τις κουκουλες τους, ισως μισοβγαλμενες, με οτι απομειναρι εχει μεινει πανω τους, η εντελως τυφλα. Παραμενουν μεσα εκει χωρις να τολμησουν να αφησουν τη φυσικη ροη να κανει τα πραματα.

9.11.2015