Ταξιδια και δωρα

January 11, 2016

Ταξιδια και δωρα

ενας διχασμος πηγαζει
απο την αναγκη να κανεις τα πραματα σου οποτε και συναντιεσαι με ανθρωπους που κανετε κοινα

η και απο την αναγκη να καλυψεις τα συναισθηματικα κενα σου που απεγνωσμενα ψαχνεις ανθρωπους να γεμισεις
αυτο μπορει να ναι επιτυχες, μονο αν τυχει και εχετε και αλλα κοινα περα απτα συναισθηματικα, που φυσικα οι μπαταριες καποτε τελειωνουν σε εξαθλιωση δραμα η εγκλημα

το τελευταιο καθιστα την προσωπικη αυτοκτονια
της ζωης ., της καθε ελπιδας ικανοποιησης του προσωπικου ονειρου
εξαθλιωση

και ετσι γυρισα απο κεινο το ταξιδι εξαθλιωμενη
αναζητωντας καπου να κρυψω την οργη και την απογοητευση
αλλα ηταν και κεινοι οι παλιοι φιλοι και γνωστοι εξισου εξαθλιωμενοι απο τις δικες τους ματαιες αναζητησεις
συντομα γιναμε απλως γνωστοι γιατι οι αναζητησεις μας οδηγησαν σε νεους δρομους, γκρεμνους και λιμνες, βαλτους και θαλασσες
ετσι πηρε ο καθενας το δρομο του

στερνα
και στειρα

τα καταφεραμε με καποιους να κρατησουμε μια επαφη
ετσι για τα τυπικα
και με καποιους τολμησα να αποκοπω γιατι και αυτοι το ζητησανε
γιατι τολμησαμε να αναζητησουμε αυτα που νιωθουμε
αντι αυτα που ταχα θελουμε, και αυτα που φαίνονται.
ετσι διατηρουμε μια βαθεια εκτιμηση πλεον , και ας εχουν χωρισει οι δρομοι μας

παιξαμε το θεατρο, παιξαμε τους ρολους μας , οσο ηταν δυνατο
μα γρηγορα ξεφτισε
ισως κατι νεο ξεπηδησει , μα δε θα ζω με την ελπιδα,
την αυτα πατη

θα συνεχισω το δρομο
μοναχικο μα αξιο

περπατω περπατω εις το δασος
της αβυσσου της ψυχης
ειναι ομορφο το ταξιδι, και ας σκοτεινιαζουν οι δρομοι καμια φορα και ξεπεταγονται τερατα συναισθηματα, φαντασματα του παρελθοντος
και με ευγνωμοσυνη και ενθουσιασμο θα ξετυλιγω τα δωρα
που μου παρουσιαζονται
ειτε ειναι απο χερια σκληρα είτε γλυκα
καμια φορά και τα ξερά χερια δινουν μεγαλα δωρα

ιδιαιτερα αυτα που δεν το ξερουν
αυτα ειναι τα καλυτερα
μπορει να ειναι σε καποιο περιτυλιγμα, κρυο και αφιλοξενο
μπορει να σε πονανε, να σε σπρωχνουν να θες να φας τα σωθικα σου, η να σου δειχνουν ενα δρομο πιο γρηγορο εις το γκρεμνο
μα να δεις που γκρεμνος δεν υπαρχει

περιεργη αισθηση εχεις για την αγαπη

και με αγαπη ανοιγω τα δωρα
περιτεχνα ψαχνω εκει που δεν κοιτανε οι πολλοι
με κλειστα τα ματια βλεπω πιο πολλα
μεσα σε χαμενες κινησεις ανακαλυπτω αυτα που χαθηκανε η επιτηδες κρυψαμε
και σε τετραδια και αγνωστες γραφες

τα φερνω απ'το σκοταδι για να τα δει και η θνητη πλευρα μου

μα γρηγορα ξεχνιεμαι
οταν επιστρεφω στο γνωστο, στο γνωριμο

καθε φορα και πιο κοντα
σαν ασκηση γινομαι ακομα καλυτερη
και τελικα γνωριζω

οτι καθε στιγμη ειναι πυλη

κρυβω τα πετραδια μου και τα ξαναβρισκω λιγο πιο κατω.
οταν πεφτω καμια φορα ξεχνιεμαι
ξεχνω να κοιταξω τις τσεπες μου που ειναι τοσο κοντα, και τα εχω ολα εκει. Ολα.

Και έτσι ενας ερωτας μπορει να μας φερει κοντα,
ενας έρωτας για τη μουσική, τις μεταφορες, τη δημιουργία!
Θα χαρώ να σε συναντήσω, Εκει.