Π

έχουμε παγώσει
κρυσταλικά πέφτουνε τα δάκρυα
με θόρυβο στο πάτωμα
ηχούν από καποιο ξεχασμένο παρελθόν

τα ρολόγια έχουν κολήσει
ενώ οι δείκτες τρέχουν
τα χέρια βασανιστικά αργά κινούνται σε ενα σύμπαν σπαραχτικό

πήγα να αγγίξω τα μαλλιά σου
και γύρισες το βλέμμα
σκληρά μου φάνηκαν και εύθραστα τα λακακια
που έχουν μεινει εκει
σε ενα γελιο μηχανικο

κρυστάλινα δάκρυα
τρεχουν απτο λαιμό σου
μα μη δίνεις σημασία λες,
θα ξεχαστούμε όταν λιώσουν οι πάγοι
και μηχανικά συνεχίζεις το περπατημα σου

ένα περπατημα αργό
σουβλερα ξεφωνίζει το πάτωμα
καθως περνας τα ποδια σου απο πανω του

τα χερια μου εμειναν να κρεμονται
στη σιωπη

κοιτω
χαμενη
στο χωρο
που μόλις άφησε το τελευταίο σου βήμα

Πότε θα λιώσουν οι παγοι;
με εχει κουρασει αυτη η λησμονιά

Με τα κρύα μου χέρια
απλώνω ακόμα μια φορά να βρω το προσωπο σου
Ελπίζοντας ότι θα έχει ζεστανει
Μα πεφτω σαν να χτύπησα γυαλι
πως δεν εσπασε

Ακούω το ράγισμα
απο κάπου βαθειά

Ας μην είναι η καρδιά μου
Ακόμα περιμένω να λιώσουν τα χιόνια.

ακου

3.1.2016