ξεπλενει απο τα χερια της τα δεκαδες βιβλια που με παθος ξεφυλισε
στο νιπτηρα του μπανιου
κοιταζωντας μια το προσωπο της , τα ματια,
μια τα χερια, και το σκουροχρωμο νερο που κατεβαινει την μαυρη τρυπα του σιφωνιου
αναρωτιεται
μηπως ετσι επρεπε να ξεπλενει και το μυαλο της με τα τοσα που διαβασε
με τοσα που αφησε στα δικα του ραφια να σκονιζονται χρονια
πως να ξεσηκωσεις τοση σκονη
μονο ενας δυνατος ανεμος μπορει να τα παρει ολα
να κατεβουν με τα βρωμικα νερα του αλτσχαιμερ,
μεχρι να γινει ξανα διαφανο
σαν μωρου
3.3.2016
Comments
Post a Comment