τα παρατησα ολα

το αισθημα της ανημποριας που εμφανιστηκε, 

στην πρωτη δυσκολια,

την πιστεψα 

αφησα τα χερια μου να πεσουν κατω στη γη 

το βλεμα να πεσει κατω στη γη 

το σωμα να πεσει κατω στη γη 

κατα τα αλλα, κατι εμεινε πανω, με δυσκολια, δυσπιστια, να μην παραδωθει στη γη 

θελει να τα κανει ολα να νιωθουν ομορφα, ακομα και αν δεν ειναι 

δεν εχουν κατι τα ασχημα, 

μα απλα ειναι 

ετσι και τα ομορφα, δεν εχουν κατι , απλα ειναι 

αφησε το βλεμμα, να πεσει στη γη, αφησε το σωμα, αφησε τα χερια, 

δεν αφησε το νου , να αντιστεκεται ,σαν παιδι θηριο ,

αντιστεκετε, πεφτει και δε φτανει ποτε, συνεχως πεφτει 

---

τα παρατησα ολα, 

καθως εφυγα καιρο και ξεχασα, ποια ειναι η φυσικη μου σταση 

πιστεψα το ψεμα, το αβολο για βολικο, 

το ασχημο για θεικο, 

το σκαλωμα, για ροη 

και λοιπον, 

στην επομενη δυσκολια, 

τα ξανα παρατησα ολα, 

μα κατι μεσα επαναστατει,

κλαμα βαθυ 

μεσα απο το ταχα χιουμορ, της εικονας το χιουμορ, 

θα τα παρατησω ολα  και θα ρθω εδω...

οι λεξεις 

μα τα χω παρατησει ηδη ολα!

η αληθεια 

λυγμος

απτα βαθη της υπαρξης 

παρατησα τα ονειρα, τις επιθυμιες, τη στιγμη

τον αυθορμητισμο

για την εικονα, για το ρολο, για να ειμαι καλο παιδι, 

για να μην αντιμετωπισω τον κινδυνο, να δωσω το ιμεηλ μου, 

να αποκαλυψω την πραγματικη ταυτοτητα

να ερθω κοντα

και τωρα;

θα αφησω και το νου να πεσει στη γη , 

το κλαμα, να πεσει στη γη , να ποτισει τη στειρα γη 

να ανθισει το λουλουδι της αγαπης, 

η λεπτη χρυση κλωστη που με κραταει στη ζωη 

το ψεμα , θα κοπει, για να φανερωθει ο ηλιος που αγκαλιαζει τα παντα.

η και τιποτα, απο ολα αυτα. 

το τιποτα. 

απλα τιποτα.

---

Τιποτα. 

Σιωπη. 

Τωρα. 

Υπαρξη. 

Εδω.

Χωρις προσπαθεια. 

---

τα παρατησα ολα, γυρισα την πλατη μου, αλλαξα πορεια, πολλες φορες, πηγαινα προς το στοχο, και γυρισα, στην πρωτη δυσκολια, και στη χιλιοστη, γιατι ο προορισμος ειναι παντοτε ο ιδιος, 

αν ημουν βελος δε θα το εκανα ποτε αυτο, δε θα χα επιλογη, \

γυρισα την πλατη, και αυτο δημιουργει βαρος στο στομαχι, γιατι μεσα παλεται, 

το πανω με το κατω, συναντιουντε εκει για να συνομιλησουν, 

να τα βρουν, μα στην πραγματικοτητα για να εξαλειψει το ενα το αλλο, 

το απο κατω προς τα πανω πρεπει να νικησει, η αντι βαρυτητα, αυτη ειναι η φωνη σου, 

που σαν παρατηρητης δεν εχεις μαθει να ακους και παρατηρεις μια δυαδικοτητα. 

η αισθηση στο στομαχι, σα ναυτια, κατι κινειται, πηρες μια αποφαση να πας προς τα πισω, μα κατι εκει μεσα διαμαρτυρεται, σου λεει, γυρνα πισω τρελε, πως τα παρατας ετσι! σου λενε ψεμματα! Ψεμματα! 

πως ακους αυτο που εχει ηδη πεθανει; 

πως ακους αυτο που δεν υπαρχει. 

πως ακους αυτο που σε κρινει;

πως βρισκεσαι ακομα η ιδια; γιατι δεν αλλαξες; εχεις αλλαξει δε σε αναγνωριζω, ιδια εισαι , 

τι βλεπεις; 

Τι βλεπεις;; 

---

τα παρατησα ολα, 

αλλα οχι τα σωστα, 

το παρον, το ξαναπιανω.

το μυαλο ερχετε υπουλο, να θολωσει τα νερα, μα δεν σκεφτηκες την καταστροφη; ειναι τοσο ελκυστικη η καταστροφη η κατρακυλα... 

ναι εκει θα σε κατρακυλησω υπουλο πνευμα

χα παιζεις το παιχνιδι μου! 

τα παρατησα ολα, καθε στιγμη, ακομα και μετα την πιο θετικη υποσχχεση, κατι μεσα δεν πιστευει, η παραιτηση η ιδια, 

ας εξαφανιστει απο τις επιλογες

μονο μια αποφασιστικη κινηση μπορει να το κανει.

ζω στο παρον. 

στην καρδια μου. που χωραει τα παντα. 

στο πραγματικο μου σπιτι, που ειναι τα παντα. 

και δε χρειαζεται ποτε να το αφησω. 

και ας λεω τα ιδια μετα απο τοσα χρονια, δεν υπαρχει χρονος, μα μονο αγαπη. 

η απειλη της τρελας, ειναι μονο μια σκεψη, αστην να πεθανει απο την πεινα. 

δεν χρειαζεται ουτε να το παιξεις δυνατος, 

εισαι η δυναμη η ιδια, η ζωη. το φως 

ησυχια 

30/10/2017