Μαρια

Κάτι με θελει να τρεχω συνεχως. Μια φωνη παλια, σκονισμενη, απο τα πιο βαθεια συρταρια της μνημης. Ηχει, αντηχει, επαναλαμβανεται. Δεν κουραζεται πραρότι κουρασμενη. Μιλα ασταματητα. Με καλει, ξανά και ξανά.
Μαρία!!!
Όταν κλεινω τα ματια,
οταν ηρεμω
οταν πεφτω για υπνο,
οταν παω να αγκαλιάσω


ενα κορμι στο δικο μου κορμι

Μαριαααα

με φωναζει
απο μακρια
καθε στιγμη
δεν εχει ησυχια
καμια στιγμη
θα μου φωναζει , ξανα και ξανα



καμπουρα, ησυχα , και αργα κινειται στο χωρο,
λεπτη ζακετα,
πλεκτη
ελαφρα λερωμενη, μυριζει γρια
μυριζει παλια
ποσα πραγματα παλια
σαυτο το δωματιο
παλιες αναμνησεις
παλιος καφες


τα ματια της εχουν ζαρωσει, εχουν θαμπωσει
οι ακρες των ματιων εχουν λυγισει, σαν παλια κλαδια , καποτε χαμογελαστα
τωρα πια λυπημενα
για τα χρονια που περασαν
για οσα δεν εκαναν, δεν αντικρυσαν, μα φανταστικαν πολλα
και ποσες φορες προτιμησαν να κοιταξουν το παρελθον
την παλια αυτη βιβλιοθηκη με τις αναμνησεις, αντι κατι πιο φρεσκο,
εξω, η μεσα


κατι παλιο
μια βιβλιοθηκη με νεκρες μνημες
μια βιβλιοθηκη με ονειρα
μαξιλαροθηκη
ονειροθηκη


γκριζα μαλλια
πια
λεπτες τριχες,
εχουν χασει τη ζωηραδα τους παρα πεφτουν υποταγμενα πλεον προς τα κατω
οποιος σηκωνει το κεφαλι του το κοβουν!


ενα σπιτι λαχταρω ενα χωρο να τρυπωσω μεσα του, να απλωσω τα φτερα της καρδιας μου με το χορο και το χωρο να τραγουδησω το τραγουδι της
και μα την αληθεια δεν εχω αναγκη τιποτα απολα αυτα
ειμαι ηδη ελευθερη
δεν υπηρξα ποτε φυλακισμενη
χρυσο πουλι
χρυσο κλουβι
χρυσο φορεμα, γνεθει ,
χρυσο κοριτσι
χρυσα χειλη γλυκοφιλει
σε χρυσα στρωματα πεφτει και αφηνει το τραγουδι της γλυκα
σε γλυκα χερια αφηνεται
και το χρυσο λιωνει
και γινεται φως
το κλουβι λιωνει
και γινεται παλμος
το φορεμα ηταν αλλο ενα ονειρο
μια οπτασια
στην ερημο των ονειρων

νομισε οτι ηταν ο ηρωας του τραγουδιου
η ηρωιδα του δασους
μα ηταν
ειναι το δασος
ειναι το πουλι
μεσα στο στηθος
ειναι το τραγουδι 
ειναι το στηθος
ειναι το φως
ειναι ο ηχος

ειναι ο ανθος
κατω απτο στηθος
κατω απτη λεκανη
κατω απτον αφαλο


στο κεντρο της γης της
στη γης

μεσα
βαθεια
στα απυθμενα σκοταδια του ουρανου

στης γης μεσα απευθυνει τα τραγουδια της
απευθυνει τη φωνη της
απευθυνει την οργη της
το κλαμα,
την αγαπη

απευθυνει με ορμη
οσα πιστεψε οτι δε μπορει
για να δει
οτι

ολα!
ηταν παντα δικα της




26 2 2018