είχα κάποτε μια μάνα
που με αγάπαγε πολύ
μας έλεγε παραμύθι
που δεν είχε παρα μόνο δυο φράσεις
και μας το λεγε 2-3-4 φορές και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί
είναι δυο αδέρφια
ένα αγόρι και ένα κορίτσι
και πάνε στην εκκλησία και ανάβουνε κεράκι και κάνουνε ευχή
είχα κάποτε μια μάνα
που μα αγάπαγε πολύ ταχα
στα γενέθλιά της
μας έδινε λεφτά να της πάρουμε δαχτυλίδι
έτσι με τα μάγια μας έδενε σιγά σιγά
η μικρή δε δέθηκε μα λύθηκε συχνά, νωρίς και έφυγε
αλλά όχι μακριά
η μεγάλη έφυγε
μα και που έφυγε εδώ έμεινε
και όλο κλαίει σιωπηλά
να μη την δει η μάνα μάγισσα γελά
μόνο ονειρεύεται
ένα χωριό που καίγεται
και η μάγισσα κει δα!
το χωριό τάχα που σώζεται
και όλο ξεχνάει τη φωτιά
μα το χωριό δε σβήνει
κάτι την απορροφά
να ναι το χωριό που καίγεται;
να ναι τα δυο κεριά;
που τάχα προσεύχεται να ζήσει ακόμα μια βραδιά
για να φύγει
να πάρει να παιδιά
από το λύκο μακριά
ο λύκος και αν εγέρασε
και άσπρισε το μαλλί του
μήτε τη γνώμη τ άλλαξε
μήτε την κεφαλή του
μη ντρέπεσαι κόρη για τον πόνο που κουβαλάς
που να σε δεί αγόρι
μην κλαις είσαι και άσκημη όταν κλαις, τσοπα τσοπα
μην κλαις, τσόπα
καθαρίζω τα μπούτια
καθαρίζω με τις εφτά νονές
στο παιδικό παλάτι μου γυρίζω
ακούω τσι φωνές
καμένο φαί μυρίζω
κόρη τι κουβαλάς;
βγάλτα
πες τα εδώ, είσαι ασφαλής , να γίνεις σιγά σιγά καλά
έλα κόρη ξεκουράσου δίπλα στη φωτιά,
δίπλα στο ποτάμι
τα βάσανα είναι τώρα μακριά
γράψε τον πόνο σε σεντόνι
να τον κάψει η φωτιά
να μυρίζει η φωτιά
από κοντά και μακριά
τρέχουν τα δάκρυα
καθαρίσαν τα παλιά
ηρεμία και
αγρανάπαυση
και χωριάτικα αυγά.
να ένας ακόμα λύκος
περιμένει στη σειρά
δεν κουράζεται ποτέ
το αρχαίο ένστικτο
του αρέσει η συμφορά
κύκλους κάνει και γυρίζει
και άλλη πάλι μια φορά
μελωδία παλιά να τρίζει
μέχρι το δεσμό να κόψει, με μια χατζαριά!
κόρη μη ντρέπεσαι για το ταξίδι
και πες ευχαριστώ!
και ο μυητής είναι ένα γίδι
είναι ένα ξωτικό
το λένε τάχα Αριστείδη
μα είναι κάτι τραγικό
τα χεις δει και πει, παιχνίδι
μα είναι αποτρόπαιο
μακάρι να δεις το τρόπαιο!
πως να κάμω τον πόνο βάλσαμο
να ξεπερνώ το κάθε βάσανο
να κάνω το φύλακα οδηγό και τη πληγή
να περισωσω και με το σουγιά να κόψω ότι δεν είναι καλο στη γη να δώσω να ριζώσω
να γίνω δύναμη να ξεσπαθώσω.
μα ακόμα πονώ καλό μου
ακόμα
θα πάρει χρόνο να γίνω χώμα
να γίνω πνοή
να γίνω φως
ζωη
λίγο ακόμα
πουλί μου
λίγο ακόμα
φταίει που είμαι θυμωμένη και ίσως ακόμα λίγο μπερδεμένη
μα δε θέλω να συνεχίσω το μοιρολόι αυτό
θέλω να ξεμπερδέψω και να γιατρευτώ
λένε μόνο μέσα από τη φωτιά θα γειανεις!
μα πρόσεχε μπορεί και να πεθάνεις
θέλει κοφτερό μυαλό και το πνεύμα οδηγό!
αν περάσεις θα μπορώ και γώ
να βρω το δρόμο να σωθώ!
καλή σου τύχη κόρη μου
εγώ σου έδωκα την ευκή μου
και σας πέρασα από τη φωτιά
τότε με τα δυο κεριά
από το ξύλο χόρτασα και εφύγαμε μακριά
κάλιο μη κάνετε τα ίδια
και εγώ έφαγα αρκετά
η ευκή μου έπιασε, τότε με τα δυο παιδιά
η ευκή μου έπιασε
η πνοή μου έφυγε
μα άφησα για θυσία τη δύναμή μου στα δωμάτια τα σκοτεινά,
να μη γυρίσει πίσω
να μη τον συναντήσω.
άφησα θυσία πίσω τη μνήμη μου, στα δωμάτια, πια σκοτεινά
δε θέλει να κοιτά
μα κάτι ψάχνω εγώ εκεί
κάτι φαίνεται να μου πεσε
μια προσευχη;
κάποιο χαρτί ; μια σκέψη;
τι να είναι αυτό; μια λέξη;
το όνειρο του σατανά.
δικιά σου είναι η λέξη
πες τηνα δυνατά!
Βοήθεια!
κάτι έχασα εκεί
που λαχταρώ να θυμηθώ
τη δύναμη μου πίσω
να πάρω στα πόδια μου για να σταθώ!
θα σου κόψω τα πόδια
φράση μαγική!
μα ποτέ αληθινή
τουλάχιστον όχι σε ετούτη τη ζωή.
αν σφίγγει το στομάχι είναι όχι
αν ανοίγει η καρδιά είναι ναι!
πράξτε αναλόγως.
στο είπε και ο καρδιολόγος
δεν αγαπάς τον εαυτό σου.
άκου με για το καλό σου.
πάρε λέξη μαγική
Ευχαριστώ!
Έχω το πνεύμα οδηγό
και το ταξίδι σύννεφο
λέξη μαγική
Αλήθεια!
Εμφανίζεται ως Αντίλαλο
σιωπηλή και ύπουλη η μάνα
δεν εμφανίζει την επιθυμία
που κρατά σφιχτά
με αόρατα δεσμά
την κόρη σου Μαρία
δόλωμα για το Σατανά
και τάχα ελευθερία.
Δικού σου φόβου λάφυρα,
μαύρα άνθη
πικρού καρπού τα πάθη
από τον κόρφο σου νονά
που δεν με πήρες πιο κοντά
όταν σου είπα
κοίτα!
Κοίτα!
και δε με πήρες αγκαλιά
με άφησες στο Σατανά
για τρυφερή του λεία!
μου τραγάνισε τη μνήμη με ιδέες για αισχύνη
μου είπε κάτι για βρωμιά και πως να ξεχωρίζω τα καλά από τα κακά παιδιά!
μαθήτευσα κοντά του χρόνια
με μαθήματα κρυφά
κολλητή με τα τελώνια!
δεν είναι καθόλου πως τα ξέρετε παιδιά!
έμαθα μαθήματα, και παθήματα πολλά!
πορτοκάλια και λεμόνια
Κατερίνα πασχαλιά!
μα πάνω από όλα
συναισθήματα καρδιά!
και περιμένω πότε θα γίνω έτοιμη να πάρω τη μνήμη πίσω
μήπως θυσία να τα αφήσω και να
αφήσω τα πολλά;
απλά απλά να ζήσω
και το μυστικό να αφήσω
να πλανιέται στα παλιά
να χαθεί για τα καλά;
μα όχι μέσα μου θα σβήσω
αν δε πω τι με πονά
!
το ποίημα μόνο πως θα κλείσω
να το πω τραγουδιστά ;
μήπως είναι η συνήθεια;
αλήθεια
μου πνίγει τα στήθεια
θα το δω χορευτικά
το αφήνω εδώ.
και σβήνω στο χορό.
με τον ιδρώτα
αναπνοή
και βογκητό.
όπως ήρθα στον κόσμο αυτό
αυτό ήτανε το μυστικό.
μαύρο κενό
παύση
και ενδιάμεσα εγώ.
καύση.
πυράκτωση.
ανάσταση.
άλλη διάσταση
τέλος σπαραχτικό.
θέλω να το μοιραστώ.
ένα τέλος ποθητό.
τι θα ξυπνήσει άραγε στο αχανές μυαλό;
ελπίζω μόνο κάτι αναζωογονητικό.
θεόσταλτο. Τονωτικό.
Ναι. Αυτό.
Ναι. Ευχαριστώ.
Και κόβω το γόρδιο δεσμό.
Ελευθερώνω τον ελέφαντα, και τον λύκο τον καλό! Ναι. Αυτό.
Ναι.
Αυτό.
Μυστικό σκοπό.
Τραγουδιστό και έξυπνο.
Θεραπευτικό.
με έπαινο συνταρακτικό!
αντε να πιάσω το δρέπανο να
αυτοκλαδευτώ!
να εγκαινιάσω κήπο μαγικό!
Μυστικό σκοπό.
Τραγουδιστό και έξυπνο.
Θεραπευτικό.
με έπαινο συνταρακτικό!
αντε να πιάσω το δρέπανο να
αυτοκλαδευτώ!
να εγκαινιάσω κήπο μαγικό!
21 1 2020
Comments
Post a Comment