Το δέντρο της ζωής

Σαν κόβουν το δέντρο της ζωής...
αυτοί που κρατούν τις ρίζες γίνονται ακόμα πιο σημαντικοί.
Άνθρωποι που λένε παραμύθια.. Που μιλάνε τη διάλεκτο, που παίζουν τα τραγούδια, που μυριζουν τα λουλούδια, που φορούν τη φορεσιά!
Σε μια κουλτούρα της λήθης,
όπου το μικρόβιο της ... εχει επηρεασει γενιές ολόκληρες, και εχουν ξεχασει τη γη,
οι ανθρωποι
σαν να χουν πεσει ουρανοκατέβατοι, δεν ξερουν απο που ηρθαν και που πηγαινουν. Έτσι γίνοντε ευάλωτοι, μετέωροι, μα έτσι μετέωροι
χανουν από τα χέρια τους τα ζώα , τη συντροφιά, την ανθρωπιά, τη σύνδεση με την καρδια, και το συναίσθημα, τα χερια, σαν να μην μπορουν να πιάσουν πια τα αντικειμενα να γλιστρανε και να πεφτουν σαν νερό, καθως όλα εχουν γινει μια αντανάκλαση, ένας σπασμένος καθρέφτης. Από που είμαι;
Από που έρχομαι;
Τι είναι αυτό που νιώθω;
Αν είχα τη γιαγιά μου θα μου έλεγε, έλα εδώ να σου πω ένα παραμύθι!
Είν' ανθρώπινο αυτό που νιώθεις! Είναι χρυσός ο πόνος, ανοίγει την καρδιά, το κλάμα και το γέλιο!
Μην φοβάσαι αυτόν που αισθάνεται παρά μείνε μακριά από τους σοβαρούς και κορδωμένους.
Έλα.. να! πάρε ένα νημα, τις ιστορίες σου να πιάσεις, να θυμάσαι, μια κόκκινη κλωστή!
το δαίμονα να πιάσεις που σε έχει οικειοποιηθεί!
Με μια κλωτσιά να τον πετάξεις από την δική σου την πηγή!
Θυμίσου 
Το δέντρο είσαι εσύ!
Τις ρίζες σου να μην ξεχάσεις
Ευχαρίστησε τη γη!
Ξεκίνα από αυτό που κυλάει μέσα σου Ζωή.

Μ
25 1 2020

Nat Morley