Ακους;

εσυ που θες να δινεις νοημα στα παντα,
ακους;

ακους τι λεει ο ηχος
πως ακουγεται ο ηχος;
ακους;



στο σωμα ειναι η μνημη
φτιαχνει φωλιες
γεμιζει πουλακια
να σου θυμιζουν
αυτα που δεν ειπωθηκαν σταρατα




ερχετε βροχη
τι ειναι δοκιμιο
τι ειναι ντροπη
ψες το βραδυ διαβασα , πριν πεσω για υπνο,
η σημερα το πρωι, δεν θυμαμαι , περναω πολλες ωρες με την αντικοινωνικη μηδεια
οτι επειδη την βιασαν μικρη, πολυ μικρη, εμαθε να δινεται "οικειοθελως" για να μην την ξαναβιασουν


η μνημη κατοικει στο σωμα
χτιζει φωλια
γεμιζει πουλια
με αδικα τραγουδια
που τιτιβιζουν καθε στιγμη που πλησιαζει ενα χαδι
ενα αγγιγμα
μια γνωριμη ανασα
πολυ κοντα

γεμιζει ντροπη
και οργη
παγωνει η θεριευει η φωνη

συγνωμη
δε θελω να σας ριξω
μα να σας θυμισω
εκεινη τη φωνη
που μπορει να εχει φυλακιστει στο κορμι
και να μιλαει
μεχρι να ακουστει

αυτον τον ηχο που δεν εχει κανενα νοημα
ακους;

τι θελει να πει;
απλα ηχος
χωρις νοημα

σκετος ηχος

και μια φωλια
με ηρεμα πουλια
που απλα τιτιβιζουν για χρονια
το ιδιο τραγουδι
ετσι ειναι αυτα

διεγερτικες τροφες
σοκολατα καφες
δυνατη μουσικη
επιστροφες
σε εκεινα τα χρονια
που χορευες χωρις ιδιαιτερο λογο
και γελαγες χωρις σκοπο
απλα επειδη ηταν ωραιο και απολαυστικο
και ετσι και τωρα
κοιτας στον καθρεφτη
μηπως ειμαι νεος ακομα;

μηπως δεν ειμαι το σωμα;

μηπως δεν ειμαι το μυαλο;

μηπως να ειμαι το γελιο και ο χορος;

μηπως να ειμαι ο ηχος;

χωρις νοημα

απλα ετσι


και θυμαμαι
τοτε εκεινους τους ηχους, τις μνημες που συνεχιζουν να ζουν στο σωμα

κατοικοι

απο αλλες εποχες
απο ολες τις εποχες
και ολες τις χωρες

πονοι και ομορφιες

επαναλαμβανουν παλια συμπαθητικα τραγουδια
ακομα και αν ειναι πληγες με λουλουδια

θυμηθηκα τι μου ειπε αυτη η κοπελα
γιατι παιδι μου φοβασαι;

να
ετσι μου ειπε ο παππους
οτι
να προσεχω
για να εχω
μα δεν ητανε καλα

τωρα
εδω

ετσι

ετσι πιανω μια κατοικο - φωνη, κατοικει στο στομαχι, και το κανει να σφιγγεται
γλυκια μου τι εχεις;
τι σε κανει να φοβασαι να μιλησεις;
φοβαμαι να δω τι εχω
φοβαμαι να δω τι εχει συμβει
εγω ειμαι η μνημη
η τροφη
το λουλουδι που σκαρφαλωνει μεσα σου καθε βραδυ και φτιαχνει νεες ριζες,
νεους κισσους
τα κλαδια που απλωνοντε στο ονειρο σου και φτιαχνουν νεες εικονες, με τις παλιες
και οταν γνωριζεις νεους ανθρωπους, και νεες στιγμες, δε μπορω μα να αναπαραγω το παλιο
θα με αφησεις;
μπορεις να με αφησεις και να δεις τι θα συμβει;
μπορεις να με αφησεις και να αφεθεις;
σε κατι πραγματικα νεο;

χωρις να δινεις ονομα στο νοημα, νοημα στο ονομα,
και στις πληγες;
να παρουν αερα
και ηλιο

κανε αυτο το τηλεφωνο,
δε θελω σφιγγομαι , φοβαμαι
μην γινει
ισως τελικα δεν ηθελα να γινει, και τωρα αλλαξα γνωμη, και μου ειπαν οτι δεν εχω δικαιωμα να αλλαζω γνωμη, και τωρα πρεπει να κανω αυτο που ξεκινησα, μα δε θελω.
προτιμω να εξαφανιστω στην σιωπη, να μιλησει η σιωπη

μα δεν ειναι αυτη η σιωπη
η απουσια

γλυκια μου
πες μου , σε ακουω,
τι θες; τι χρειαζεσαι;

μου ειπαν οτι δε μπορω να αλλαζω γνωμη ετσι, και τωρα με υποχρεωνουν να κανω κατι που δε θελω.
και να ακολουθησω ενα δρομο γνωστο,
να αναπαραγω το παλιο
μα εγω δεν βλεπω παλιο και νεο,
καθε τι ειναι νεο, γιατι ειναι τωρα.
και τωρα νιωθω αυτο.

και τωρα παρατηρω το καθε τι με περιεργεια και βλεπω, οτι δεν θελω να κανω κατι δοσμενο, κατι υπαγορευμενο
απαγορευμενο;

μα πως μου βγαινει να κινηθω;
ελευθερα; χωρις καμια υποχρεωση
νιωθω ενα σφιξιμο στο στομαχι, που απλωνεται προς το στηθος και το λαιμο.
ειναι κατι χαρακτηριστικο.

πρεπει να περασω απο τη φωτια και το νερο, για να φτασω στις ριζες και να θυμηθω,
να παρω τα πραγματα μου
και να φυγω απο εδω.
δεν ειναι ο τοπος μου εδω.

θα παω εκει που ειναι για καλο.
για το καλο.

νιωθω τοσο αβολα
γιατι αυτη η στιγμη, αυτη η φωλια μνημη που κατοικει, διαφεντευει, καθε σχεση και συναντηση
και τη θυμαμαι πολυ καλα, οταν εγκατασταθηκε, εκεινη τη μερα, που ημουν κατι αναμεσα απο υπνο και ξυπνιο
οταν ενα πεπλο ,  εναποθεθηκε στα ορατα μου

και απο τοτε θολα φαινοντε ολα
σχεσεις
με καθε ανθρωπο
συναντηση
μια θολουρα πλανιεται
απο φοβο
πως θα αντιδρασει και τι θα πει
και ομως
η δυσκολια ειναι πραγματικη
πλασματικη

 και τωρα σηκωνω το πεπλο
να δω
κατω απτη φωλια μου
σαν μνημη εγω
σαν χωρος
σαν σωμα
σαν υποστρωμα των παντων
αυτη η μελωδια που επαναλαμβανεται

δεν χρωσταω σε κανεναν
να παιζω τον ιδιο σκοπο
στην απειλη του οπλου του στρατηγου της μνημης

και ομως ειναι τοσο βαρυ
το πιανω σχεδον
και το σηκωνω
το αφαιρω; το μετουσιωνω
σε τραγουδι
φωνη
φυγε απο εκει!

πανω απτο στηθος μου μαυρο πουλι!

να πας αλλου να βοσκησεις!
και ας τραγουδας και νοσησεις
εγω δεν σου δινω αλλη πνοη!

7 3 2020