ετεροεκτίμηση τελος
προσπαθωντας να γεμισω την τρυπα
να μην ειμαι μονη
καθομαι εγω μαζι της
ειναι μια πυλη
προς την ελευθερια
--
βλεπω καθε ανθρωπο σαν μια πυλη και σε καθε πυλη βαζω μια αυλη μαζα απο νοημα
και υστερα σαν μεσα σε ενα σπιτι, απο δωματιο σε δωματιο, μεγαλα ογκωδη επιπλα, μετακινουνται, αλλαζουν θεσεις.
δεν εχει σημασια
το μεγαλο σπιτι ειμαι
--
δεν ειμαι εδω τωρα
εκλεισα νιωθω
σε βλεπω αλλα δε σε βλεπω
εχω κοιταξει αλλου
συγνωμη
δεν ειμαι διαθεσιμη πια
εχω αποφαση
δεν εχω κατι μαζι σου
δεν εχεις κατι για μενα
δεν εχω κατι για σενα
--
ξαφνικα εκλεισε αυτο
ετσι απλα
το ειδα.
πριν εψαχνα κατι σε εσενα
να γεμισω εμενα
μα τωρα ειμαι αυτο-γεμιζομενη, οποτε δεν σε εχω αναγκη
δεν εχω κατι να παρω.
ειμαι πληρης
ειμαι ενταξει
και σε αυτο το κενο
και νιωθω
ασχημα, μετανοια, οτι εως τωρα το ζητουσα αυτο απο εσενα
τον αλλο,
να σου αρεσω
να σου το δειξω αυτο
να σου αρεσει αυτο
ετεροεκτιμηση - ανεκτιμητη
από αναγκη
η ψευδαισθηση, οτι θα ερθει καποιος να με φροντισει, να φροντισει αυτο το κενο, αυτη την αισθηση
και ομως μπορω, να το κανω εγω για μενα αυτο.
νιωθω τοσο ασχημα
οσο περιμενω
τον αλλον να ερθει, να προσεχω, να μην κανω, για να μην το αποτρεψω, μη χασω την ευκαιρια, μη κανω αυτο που δε θα του αρεσει
θελω να του αρεσει
για να ερθει
να με κρατησει, να με δει
τωρα εδω
-
ριψοκινδυνο ποστ - αυτος ο κινδυνος αξιζει
θα σου κοστισει την ελευθερια!
-
μα η τεχνη πως μπορει να υπαρξει χωρις εσενα;
τον αλλον; τον παρατηρητη;
και αν ειμαστε στο ιδιο σημειο, και απολαμβανουμε μαζι; ειναι καλυτερα απο το μονοδρομο μονο
απο κατω προς τα πανω, η απο πανω προς τα κατω
ειναι καλυτερο το μαζι στο ιδιο σημειο
σε χρειαζομαι
σε θελω εδω μαζι μου
οχι κατω, ουτε πανω
στο ιδιο
σε εκτιμω
-
το σταματω πια και βλεπω, εισαι ακομα εδω.
εδω ησουν παντα. δεν ειμαι μονη
και δεν ημουν
απλα σταματησε ο φοβος
η ζωη ειναι ακομα εδω.
το αφησα στα ποδια σου και εισαι ακομα εδω
ζητω συγνωμη
που για να γεμισω το κενο,
για να δω οτι δεν εφυγες
σε δελεασα
με παιχνιδια
--
ταλαντωνεται
σαν εκκρεμες
πηγαινω και ερχομαι
απο το εσυ στο εγω
απο το ετερο στο αυτό
κυμματα πανε και ερχονται
-
και εγω
νιωθω αυτο
το κενο
στο στομαχι
ενα μεγαλο κενο
πως να το γεμισω,
συνεχεια ζηταει
συνεχεια πειναει
θα του δωσω οσο χρειαζεται
μεχρι να νιωσει πληρης
δεν ειναι αναγκη να του στερω
αυτο που θελει
το αυτονοητο
ειναι ενταξει.
μπορω.
-
οτι απο φοβο, και απο διαχωρισμο
αυτη μου ειπε, τι κανω, μου εδωσε την δικια της αφηγηση και τη δεχτηκα ,και τωρα απαγορευω τη ροη
παρακολουθω
να μεινω μεσα μου
απαγορευετε η ροη , αναμεσα σε μενα και τους αλλους
μα γιατι;
αφου ολα ειναι εδω
αν δεν ειναι απο την ενοτητα, και ειναι απο το διαχωρισμο
εγω δεν το καταλαβαινω αυτο.
κατι πολυ απλο.
μου λενε οτι κανω κακο
--
ξεφευγω απο κατι πλαστό - οριζοντιο
απο κατι φτιαχτό
μου υπενθυμιζω
το ολον - κατακορυφο
τον παρατηρητη
δεν εχω κατι να πω. μονο βλεπω.
μου εχουν κλεισει το στομα, δεν μου επιτρεπεται να πω. μονο να βλεπω.
-
ομορφο νυφικο, στολιδια, μικροσκοπικα αραχνουφαντα διαμαντακια και περλες, ατελειωτα υφασματα,
ομορφα μπλε τυρκουαζ, πλισεδες.
υψηλα ιδανικα.
το βλεπω, σα να περιμενεις να βρεις κατι σε μενα,
δεν εχω κατι για σενα,
συγνωμη
κατι επεξεργαζομαι και δεν ξερω αν μου επιτρεπεται να σου μιλησω
εαν θελω πια
εαν το χρειαζομαι
εσυ ο αλλος.
ποιος; δεν ξερει;
εγω
ποιος εγω;
το δικο μου μονοπατι δεν εχει αλλους
δεν εχει αλλους
κακους καλους μικρους μεγαλους, ανωριμους, ετοιμους
ειναι ολοι ενταξει
κανεις δεν ειναι λιγος μπορστα του
και εγω ειμαι αληθινη
μπροστα του
τολμω να δειξω το προσωπο μου μπροστα του
περα απο τη νοητικη πληροφορια.
περα απο την καταγωγη
περα απο τα λεκτικα ορια, της γλωσσας και της νοησης
υπαρχω
μεσα απο αυτον τον τρόπο και τη γλωσσα
υπαρχω
περα απο το δραμαυπαρχω.
περα απο την ανατολη η και το ηλιοβασιλεμα,
υπαρχω
ειμαι εδω.
υπαρχω
γιατι περιμενεις η γλωσσα να σε φερει εκει που χρειαζεσαι
μα εισαι ηδη εκει;
γιατι περιμενεις ο χρονος, οι λεξεις, οι διαδικασιες να σε φερουν εκει που εχεις αναγκη;
μα εισαι ηδη εκει.
γιατι νομιζεις οτι ο πονος ερχετε απο το ατομο εκει εξω;
μεσα κατοικει
και κλεινεις, αποκλειεις τον πονο σ
το ατομο εκει εξω, μεσα ειναι ο πονος
μεσα κατοικει
μεσα ειναι ο δρομος
μεσα κατοικια
τολμω να πω
αυτο ειμαι
αυτο εγραψα
αυτο σκεφτηκα
και δεν
ειμαι
αυτο που εγραψα
αλλαξα ηδη
ειμαι
περα απο τις λεξεις
και τα νοηματα
ειμαι
μην με κοιτας δε θα με χωρεσεις
τολμας;
να με δεις οπως ειμαι;
χωρις καμια ιδεα και κανενα ονειρο;
χωρις να περιμενεις και να θελεις τιποτα ;
να αγκαλιασεις το κενο;
μπορεις;
θα με χωρεσεις;
δεν ειμαι
και ομως ειμαι
9.1.2021
Comments
Post a Comment