Πόσα μου κράτησες;

 Είναι περήφανοι για αυτά που σου δώσανε 

Λένε συχνά και κοκορευονται 

Εμείς σου δώσαμε.

Μα δεν ήταν τίποτα δικό τους 

Όλα τους δώθηκαν απλά 

Από την ίδια τη φύση που τους έφερε και αυτούς και εσένα στη ζωή 

Δεν σου δώσανε 

Ότι έρχεται είναι για να περνά φυσικά στον επόμενο 

Χωρίς να κρατάς κάτι δικό σου 

Γιατί και εσυ ένα κομμάτι γης εισαι 

Ένα μέρος νερό 

Φωτιά και αέρας 

Χώρος 

Απλά 

Είναι περήφανοι γιατί δεν βλεπουν 

Ότι πραγματικά σου κρατησανε 

Και από τη δύναμη του κρατήματος πληγιασαν τα χέρια 

Πληγιασε το σώμα 

Μαζί και τα παιδιά 

Που είναι τόσο περήφανοι που κάνανε

Ποιος τα έκανε τα παιδιά; 

Ο ίδιος 

Η ίδια 

Που κάνει τα φυτά και τα λουλούδια 

Μόνα τους γίνανε; 

Μα τόσα τους δώσαμε 

Να μην πουν ούτε ένα ευχαριστώ ; 

Και πόσα τους κρατήσατε ε; 

Αυτά τα μετράτε; 

Για να μιλήσουμε τη γλώσσα σας 

Των συνδιαλλαγων 

Η φύση δε μετράει 

Απλά προσφέρει απλόχερα 

Ρεει από όπου θα βρει δρόμο περνά και ευλογεί με το πέρασμά της 

Έτσι και εσύ μείνε αδειος 

Άδεια 

Με ανοιχτά χέρια 

Για να μπορεί να περνά ελεύθερα 

Η ευλογία 

Να μη πεις ποτέ 

Κοίτα πόσα τους δώσαμε 

Και αυτοί τίποτα 

Μα και πόσα κρατήσαμε ;

Δεν ήρθαμε εδώ για να κρατάμε 

Όχι. 

Μα για να έχουμε τα χέρια και την καρδιά ανοιχτά 

Να χωράνε όλο και πιο πολύ ο κόσμος 

Και όλη η γη 

Ο χορός της ζωής. 

Γι'αυτό μη μου ξαναπείς μάνα 

Τόσα σου έδωσα 

Και πόσα μου κράτησες; 

Ποια είσαι αλήθεια; 

Αναρωτήθηκες ποτέ; 

Τι είναι δικό σου 

Ποια είσαι εσύ; 

Ποια είμαι εγώ ;

Και τι είναι η γη; 

Τι σου ανήκει;

Σε ποιον ανήκεις; 

Δε σε βαραίνει πια τόσα που κράτησες;